Opowieści niezwykłej treści

Tales of Terror/ Opowieści niesamowite (1962)

opowieści niesamowite recenzja

Roger Corman słynie z miłości do literatury i swoich ekranizacji opowiadań Poego. Ostatnio miałam okazję zapoznać się z jego horrorową nowelą filmową „Opowieści niesamowite”.

Obraz składa się z trzech opowieści, ich pierwowzory możemy znaleźć w opowiadaniach Edgara Allana Poego. Pierwszy film to adaptacja „Morrelli”. Młoda dziewczyna przybywa z daleka do domu swojego ojca, który porzucił ją w dzieciństwie winiąc ją za śmierć żony. Pan Locke to ucieleśnienie rozpaczy. Po ponad 20 latach nadal nie pozbierał się do kupy po tragedii jaką była śmierć ukochanej. Dużo popija, trzyma w sypialni trupa małżonki. Jego córce udaje się nieco skruszyć lód jego serca, jednak mściwy duch jej matki szybko wkracza do akcji.

opowieści niesamowite recenzja

opowieści niesamowite recenzja

Pierwsze skrzypce w tym filmie gra Vincent Price, chyba ulubiony aktor Cormana, gdyż obsadził go w swoich filmach wielokrotnie.

W tejże noweli filmowej spotkamy Price’a w każdej odsłonie.

Drugi film to adaptacja „Czarnego kota”. Moim zdaniem najbardziej udany film z „Opowieści niesamowitych” i generalnie jedno z moich ulubionych opowiadań Poego:

Podstarzały pijak o dźwięcznym imieniu Montresor (genialna rola Petera Lorre) boryka się z wieloma problemami. Niewdzięczna małżonka Annabel nie chce oddawać mu pieniędzy na przepicie, w dodatku zaczyna spotykać się pod jego nosem z pewnym dostojnym degustatorem win, do tego ten kot, ten wkuriwający kot, który ostateczni przysłuży się do upadku Montresora  i jego klęski.

opowieści niesamowite recenzja

– Opowieść bardzo żartobliwa, ale także mroczna i intrygująca.

Ostatni z filmów  to ekranizacja „Prawdziwego opisu przypadku Pana Waldemara”, umierającego człowieka, który w seansach mesmerycznych szuka ratunku przed bólem. Usłużny hipnotyzer, w zamian za drobną przysługę -udział w eksperymencie- oferuje mu „znieczulanie”. Waldemar bardzo kiepsko wyjdzie na tym interesie…

Twórczość Poego to niezmiennie miłość i śmierć. Zawsze przewija się tu oszalały z miłości i tęsknoty nieszczęśnik, zjawiskowo piękna- często martwa kobieta i sporo alkoholu:)

Dla fanów wybujałej i mrocznej wyobraźni Poego i humoru Cormana.

Moja ocena:

Morella: 6/10

Czarny kot :9/10

Prawdziwy opis przypadku Pana Waldemara: 6/10

7/10

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Publikując komentarz akceptujesz Politykę prywatności.